´Até amanha´ (tot morgen): amehoela!

  • ´Até amanha´ (tot morgen): amehoela!
  • ´Até amanha´ (tot morgen): amehoela!

Dat Portugese ritme hier is best een ding. Alles op het gemak, geen gehaast, chill. Een reden die ik veel Nederlanders hoor geven om in Portugal te leven. Weg uit dat haastige, Hollandse cultuurtje. Toch heb ik er nog wat moeite mee. Vooral als geduld niet je sterkste kant is en deze hier zeker op de proef wordt gesteld.

Als ik net geland ben op Schiphol en de trein pak, dan ervaar ik een halve cultuurshock. Overal rennende, haastende mensen, in hun eigen wereld gekeerd. Ernaar kijken levert bijna al een burn-out op. Ik zit niet anders in elkaar dan dit volk. Je wordt erin meegezogen als je er leeft en werkt. Alles moet op tijd, alles moet snel en perfect. Dus rennen maar en soms jezelf voorbij. Heel ongezond en iets wat ik met kiespijn mis.

Wachten, wachten, wachten…
Wat een contrast als ik dan in Portugal naar mijn metro toe haast. Daar, waar maar één kaartautomaat staat om je OV-kaart op te laden. Dat opladen doe je (zeg maar gerust: ik) het liefst zo snel mogelijk. Ik wil die metro namelijk halen over een paar minuten. Maar de mensen voor mij? Die lijken alle tijd te hebben en niet persé de volgende metro te willen pakken. Alles op het gemakkie. Enfin, dat hoort bij dit land dat misschien hierdoor wel minder burn-outs telt dan Nederland. En tuurlijk, ik kom er wonen en heb me aan te passen aan het land. Dat doe ik dan ook en wacht rustig en beleefd af, met een lach op mijn gezicht. Net als bij de lokale supermarkt waar afrekenen meer op een sociale bijeenkomst lijkt dan een snelle afhandeling van je boodschappen. Zó fijn dat mensen oog voor elkaar hebben, elkaar niet gek maken en kennelijk geen haast hoeven te hebben. Maar terwijl zit ik met haastende hersenen het heel moeilijk te hebben dat deze mensen zo chill zijn. Het zit erin gebakken: tijd kost geld en tijd die je besteed in het leven is kostbaar. Die besteed ik eigenlijk liever aan leukere sociale zaken dan in een rij te wachten.

Uiteraard besef ik me, dat ik mezelf steeds een spiegel voorhoud, die ongeduld laat zien. Dit land biedt mij de uitgelezen kans om hieraan te werken. Wachten is alleen niet mijn ding en het leven is al zo kort. Misschien dat ze daarom in Portugal hebben besloten om de dagen te verlengen en de nachten te verkorten. Met het avondeten dat soms pas om tien of elf uur plaatsvindt en winkelcentra waar je tot twaalf uur ´s nachts kunt shoppen.

Wees extra gewaarschuwd in de zomer: ´eind van de middag´ kan dus laat in de avond zijn!

…en nog eens wachten!
Daar bovenop komt nog mijn ervaring met mijn partner de Portugees. Want ga maar eens samen naar vrienden toe aan ´het einde van de middag´. Een uurtje of vier op zijn laatst, denk ik dan. Met mijn goede gedrag zit ik tegen die tijd netjes klaar voor vertrek. Veel te vroeg blijkt steeds. Ook een gevolg van een relatie hebben met een Portugees, dacht ik. Het gebeurt met regelmaat dat ik lichtelijk wortel schiet maar: ik pas mij aan. Ik wil er ook niet teveel van zeggen en wil de beroerdste niet zijn. Ongeveer een jaar later en een paar kopstoten tegen een steen aan, besloot ik om bij een volgende afspraak aan ´het einde van de middag, om opheldering te vragen. Waarom ik niet eerder vroeg naar een tijdstip, vraag het me niet. Noem het geduld. Hoe laat de afspraak was? Half acht ´s avonds! Hilariteit ten top. Dit tijdstip kan overigens enorm verschillen. Het tijdstip van de zonsondergang zou hieraan gekoppeld worden. Wees dus extra gewaarschuwd in de zomer: ´eind van de middag´ kan dus laat in de avond zijn!

Ritme, nachtrust, haast?
Mijn ritme is dus regelmatig van slag geweest, want de dagen zijn vaak lang. Een verjaardag begint doordeweeks gerust pas na een uur of tien. Om twaalf uur worden de kaarsjes van de taart uitgeblazen, terwijl bij mij van binnen de kaarsjes al wat vroeger zijn uitgeblust. Ze weten wel hoe ze feestjes moeten geven en die stoppen niet voor middernacht. Hoe ze dat volhouden met zo weinig nachtrust? Kijk, daar is het antwoord. Gewoon, door op het gemakkie naar de metro te lopen, het horloge niet zo nauw te nemen, jezelf en een ander niet voorbij rennen. Gewoon: chill…

“Tot morgen!”
Alleen nu komt het hoogtepunt nog van een avondje socializen: het gedag zeggen bij vertrek en aanhoren: “Até amanhã”, “See you tomorrow”, of terwijl: “Tot morgen!” De spontaniteit van Portugezen is zeer te waarderen. Ook die van mijn vriend, waardoor ik soms op onverwachte tijden op onverwachte plekken ben. Heel verrassend. Maar hoe vaak ik van anderen moet horen dat ik ze de volgende dag zie zonder dat ik het weet? Godzijdank was ik zo verstandig om hierover wel snel opheldering te vragen bij mijn partner. Want je snapt het wel: anders had ik de volgende dag wederom met mijn goede gedrag gewacht op al die mensen die ik de volgende dag zou zien. Wist ik veel dat ze met “até amanhã” eigenlijk bedoelen: de groeten, tot ziens, de ballen, laters!

Leave a Comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

    Spring naar toolbar