Corona: komt ons eigen gedrag uiteindelijk terug op ons bordje?

  • Corona: komt ons eigen gedrag uiteindelijk terug op ons bordje?
  • Corona: komt ons eigen gedrag uiteindelijk terug op ons bordje?

Niks gebeurt zomaar. Zo denk ik ook over het coronavirus. Een crisis remt ons af. Ons persoonlijk, ons werk; onze hele samenleving. Het herinnert ons eraan hoe kwetsbaar we eigenlijk zijn en het forceert ons om stil te staan bij alles wat we normaal gesproken op de automatische piloot doen. Misschien eens hoog tijd om die confrontatie met ons zelf aan te gaan en bij sommige dingen af te vragen: “Waar ben ik in godsnaam mee bezig?”. Ik heb het hier niet over iets wetenschappelijks, maar puur over het leven vanuit ons hart. Want het hart dat klopt om te leven; voor onszelf en de anderen waar we van houden, nietwaar?

De maatregelen die in veel landen worden getroffen zorgen ervoor dat ons leven er allemaal wat anders uitziet. Alle aandacht gaat nu naar dat monsterlijke, kleine klote virus. Het lijkt er zelfs op dat hij de wereld heeft stilgelegd nu voor velen huisarrest geldt. Anderzijds maken veel mensen overuren om levens te redden. Daar is de realiteit dat er mensen stervende zijn en geen afscheid kunnen en mogen nemen van hun dierbaren, vanwege besmettingsgevaar. Geen laatste gedag en als familie zijnde geen “ik houd van je” meer kunnen zeggen. Die berichten op social media gaan door merg en been. Dat geboekte vakanties niet door kunnen gaan, lijken daarmee in het niets te vallen. Al zou het super balen zijn (in mijn geval) als je de 65e verjaardag van je moeder niet kan bijwonen als besloten wordt dat grenzen gesloten worden.

Dat zet ons toch aan het denken?

Ons leven dat zo vanzelfsprekend van dag tot dag zijn gang gaat, moeten veel mensen anders in gaan vullen. Voor een aantal mensen zal het werk gewoon doorgaan, maar vanuit huis. Zelfstandigen krijgen te maken met minder inkomsten door geannuleerde events of trainingen. Tijdelijke banen worden hier en daar geschrapt. Dat het virus financieel invloed heeft, is een feit. Dan zijn er de kinderen die in veel landen thuis moeten blijven en de ouderen die ´geïsoleerd´ van de buitenwereld moeten blijven. Dat betekent geen bezoekje aan opa of oma, die juist nu hulp nodig heeft met de boodschappen. Inmiddels komt het virus aan ons persoonlijke leven en dat geeft paniek. En waar dat toe leidt? Het besef wie zo belangrijk voor ons zijn in ons leven en wat.

Het monstertje biedt ons de mogelijkheid om te reflecteren

Dat we terug gezogen worden naar een stukje zelfreflectie is zo slecht weer niet. Deze crisis geeft ons stof tot nadenken. Wat voor ons altijd normaal was, is zo normaal ineens niet meer:

  • Maak ik genoeg tijd voor de mensen waar ik van houd?
  • Ren ik te hard door van hot naar her waardoor ik dit juist vergeet of niet genoeg voorrang geef?
  • Hoe gezond voel ik me, zowel mentaal als fysiek? Voel ik rust en ontspanning in mijn lijf?
  • Hoeveel quality time heb ik met mijn dierbaren?
  • Hoe houd ik mezelf gezond?
  • Hoe help ik mee aan een gezonde wereld?
  • Is mijn ´moraal´ eigenlijk wel normaal?

Sommige mensen worden nu gedwongen om quality time te hebben met hun kinderen.

Of kan je als je ´huisarrest´ hebt, je wijden aan dat vooruitgeschoven voornemen. Begin je eindelijk met mediteren of doe je iets wat jou rust geeft en energie. Kun je dat kaartje sturen naar een ouder familielid of met de kids skypen naar opa en oma. Gewoon, van die dingetjes die er anders bij inschieten, maar waarvan je nu beseft dat dit altijd op je prioriteitenlijstje thuis moet horen. Net als een gezond eetpatroon en een manier van leven dat impact heeft op de hele wereld. Want daar hebben we het immers ook over: een virus die impact heeft op de wereld. Dan kan je je afvragen welke impact wij mensen hebben dat een virus als deze is ontstaan?

Wie had kunnen denken dat een virus uit China, ook andere werelddelen in zijn greep zou krijgen

Op Facebook zag ik een filmpje uit China. Deze liet een lokale markt zien in Wuhan, de stad waar het Coronavirus ontstond. Je kon er van alles kopen, vooral nog levend of half levend of net gedood. Kippen maar ook honden onder de meest verschrikkelijke condities die voor zich zouden zien wat er met hen zou gebeuren. De plassen bloed sijpelden door de straat. Niet zo gek dat er hier onder zulke trieste en onhygiënische omstandigheden, virussen als de COVID-19 ontstaan.

Nogmaals, ik heb er geen universitaire opleiding voor gedaan of wetenschappelijk onderzoek tegenaan gegooid. Maar even logisch redenerend: kunnen we China alleen de schuld geven? Of kan ook in Europa een virus ontstaan? Uiteindelijk zijn we één wereld en blijkt dat virussen zich net zo graag verplaatsen als ons. Wordt het geen tijd om daarom ook eens na te denken over ons handelen en onze keuzes die de wereld ziek maakt?

Ziektekiemen worden daar geboren, waar ze de ruimte krijgen

En dat is meestal bij de zwakkeren: diegenen die geen weerstand hebben of ziek zijn. Stress zorgt ook voor een slechte afweer. Hoe vaak gaat het daarom ook niet samen? Dat je lichamelijke klachten krijgt in situaties van stress? Een burn-out is hierbij een goed voorbeeld. Goed voor jezelf zorgen op alle vlakken is daarom zó belangrijk en met luisteren naar je lichaam voorkom je ellende.

Dit geldt niet alleen voor mensen. We hoeven niet naar Wuhan af te reizen om ziektekiemen te vinden. De bio-industrie in Nederland zit om de hoek en veroorzaakt genoeg. Heel, maar dan ook héél veel dieren op een kluitje. Ze moeten goedkoop zijn voor de verkoop dus de investering is zo laag mogelijk. Slechte leefomstandigheden en slecht voedsel is dan een logisch beleid. Veel dieren kennen hierdoor een leven vol stress, pijn, ziektes en verdriet. Het dierentransport kent horror en de rij in het slachthuis maakt nog meer stresshormonen aan als dat nog mogelijk was. Ook hier zien ze gebeuren hoe zij zelf zullen eindigen. Vaak tranen lopen uit hun ogen.

Waar zijn wij in godsnaam mee bezig?

Ik vraag het me elke dag af en nu meer dan ooit: kunnen we hier echt nog mee doorgaan? Ik geloof in de wet van karma en dat wat wij uitzenden, we uiteindelijk terugkrijgen op ons bordje. In dit geval ook letterlijk. In China eten ze levende kikkers in de salade en gekookte honden. In andere landen zoals Nederland eten we net zulke gevoelige wezens die geen leven gegund is. Stukken vlees die vol zitten met stress- en andere hormonen op jouw bord.

Daarom vraag ik het mij af: wordt er nu geen beroep gedaan om te reflecteren?
We zijn zo gewend om te leven naar onze gewoontes. Hoe we zijn opgevoed, over wat de maatschappij ons vertelt wat normaal is. Die gewoontes en de verwachting van die maatschappij en je omgeving maakt vaak wel dat je afgestompt raakt en niet meer beseft waarom je wat doet en of dat wel écht normaal is. Normaal voor jou; voor jouw geweten, normen en waarden. Jouw manier van leven beïnvloed ook de gunfactor voor jezelf én anderen om gezond te blijven en vooral een mens- en dierwaardig bestaan te leiden.

Uit een crisis komen ook vaak goede dingen voort

Van tegenslagen leren we. We leren wat voor ons belangrijk is in het leven en waaraan we moeten werken. Het coronavirus vraagt alleen ook wat verder te kijken dan naar jezelf; om ook rekening met de ander te houden en dus met elkaar. De saamhorigheid is merkbaar want we zitten allemaal in hetzelfde schuitje: kijk bijvoorbeeld naar de balkon-concerten die in Italië plaatsvinden. Gedeelde smart is halve smart, dus we kunnen er beter maar het beste én verstandigste van maken. Maar vergeet het hart ook niet!

Bel je oma, ga knutselen met je kind, lees een boek, mediteer; wees vooral lief voor jezelf en de rest van de wereld…

Vanuit Portugal schrijf ik dit terwijl ik de longen uit mijn lijf hoest. Wijt het aan mijn huisarrest, de bacteriën die naar mijn hoofd zijn gestegen of het gemis van dierbaren waar ik nu niet (en misschien een tijd niet) naartoe kan om boodschappen voor te doen. Toch hoop ik dat dit stof tot nadenken geef. Ook ik heb nog veel te reflecteren ?

Leave a Comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

    Spring naar toolbar