Een bakkie pleur voor de deur

  • Een bakkie pleur voor de deur

Toen de bel ging, was ze vastbesloten om die verkoper aan de deur af te poeieren. Ze zat immers ook te wachten op haar dochter die elk moment kon videobellen voor een virtueel ‘bakkie pleur’ vanuit Portugal. Met een zakelijke “goedemorgen” opende ze de voordeur. Nog een zakelijk knikje volgde toen ik “koffie!” riep met aan de ene hand verse Hollandse gebakjes en aan de andere hand mijn trolley. 

Het was een vreemde gewaarwording dat mijn eigen moeder nog wat seconden nodig had om haar dochter die voor haar stond te herkennen. Haar gezicht sprak boekdelen en ook die van mijn vader toen ik de volgende deur naar de woonkamer opende. Dan weet je waar je het voor doet, zo’n verrassingsbezoekje naar Nederland!

Overal laat ik iemand achter die ik moet missen
We hadden elkaar een maand ervoor nog gezien tijdens een gezamenlijke vakantie in de Algarve. Het is maar twee uur en een kwartier vliegen naar Nederland, maar het gemis om elkaar minimaal één keer per week te zien is er niet minder om. De vanzelfsprekendheid, de gewoontes die er jaren waren, zijn met mijn verhuizing in één keer verloren gegaan. Afscheid nemen is tot nu toe dan ook altijd emotioneel geweest. Ik ben immers niet het land uit gegaan als vlucht of omdat ik problemen had met vrienden of familie. De liefde riep me naar Porto toe. Sindsdien voel ik me nergens meer helemaal compleet, want overal laat ik wel iemand achter die ik moet missen. Een rijkdom besef ik me, die gepaard gaat met soms hier en daar een traan.

Elk bezoekje kan het laatste zijn
Mijn Portugese liefde boekte voor mij een ticket om nu bij mijn vaders verjaardag te kunnen zijn. Tien dagen in Nederland deze keer, het langste verblijf sinds mijn verhuizing en dat is maar goed ook! Heerlijk om weer in je vertrouwde omgeving te zijn voor een paar dagen, al is het vaak een ‘ren je rot’ marathon om zoveel mogelijk mensen te bezoeken en er het meeste uit te halen. Uitgerust terugkomen hoef je niet te verwachten maar daar gaat het niet om.

Quality‐time, dat is het sleutelwoord. Quality‐time is langsgaan bij je 94‐jarige oma waarvan je weet dat elk bezoek het laatste kan zijn, een paar nachtjes bij je ouders logeren die vlak voor mijn verhuizing naar Drenthe verhuisden om vervolgens de laatste nachtjes in Rotterdam te vertoeven in gezelschap van dierbaren. De plek waar ik geboren en getogen ben.

Catsitten tegenover mijn oude huisje
Altijd ben ik welkom bij mijn nicht en tevens vriendin, al ging ik deze keer catsitten in het huis van een andere goede vriendin. Die vriendin die ik inmiddels al drie keer in Porto kon verwelkomen en er zelf familie heeft wonen. Logeren in haar huisje betekende logeren in mijn oude straat waar ik veertien jaar woonde. Mijn klok, lampen en gordijnen hingen er nu nog. Mijn vaders oude fiets stond voor de deur geparkeerd. Alles leek op het blote oog onveranderd; alsof ik er nog woonde.

Voor me zag ik de mensen die beneden bij me aan belden voor feestjes, koffie- of wijnmomenten. Mijn katten die vanuit het kozijn naar buiten keken, merkte ik ook op. De veertien jaar bij elkaar verzamelde gewoontes en ‘tradities’ die concreet zijn uitgewist, herbeleefde ik. Vanaf de overkant keek ik letterlijk naar mijn huis, mijn verleden; alsof het filmpje opnieuw wordt afgedraaid. Wie weet was dit een tool om straks het filmpje niet meer terug te spoelen maar terug te denken aan die mooie, dierbare film die nooit uit mijn hart gaat. Een film die mede mogelijk gemaakt is door mensen om wie ik gaf en nog steeds geef.

Het is daarom altijd een feestje om hun weer te zien en te doen wat we altijd deden. Picknicken, een wijntje in de stad, gek doen in een uitgaansgelegenheid of gewoon een bakkie doen en bijkletsen. Elkaars verhalen aanhoren: de mooie dingen maar ook de ellende met elkaar delen, want zij kennen je het langst. Dat is soms een gemis in een land waar niemand je nog echt kent en waarmee je (nog) geen lang verleden gedeeld hebt.

“Quality time is the most important time that you will never get back”

Je beseft wat je mist als iets of iemand niet in handbereik is
Uitkijken naar die momenten die nu nóg kostbaarder voor je zijn geworden omdat het minder vaak kan, doe ik dan ook enorm. Teleurstellingen dat afspraken niet door kunnen gaan zijn er dan ook. Meer dan toen omdat alles meer waarde heeft, juist omdat je beseft wat je mist als iets of iemand niet meer binnen handbereik is. Ook omdat je realiseert dat we allemaal ouder worden en fragieler, je ieder moment mooi wil maken met elkaar.

Tegelijkertijd besef ik me dat het niet gaat om hoe vaak je elkaar ziet maar hoe vaak je in elkaars gedachten bent en elkaar weet te vinden: per app, telefoon of vliegtuig. En gelukkig weten er inmiddels aardig wat mensen ook het vliegtuig mijn kant op te vinden. Want persoonlijk contact is toch de meest sprankelende. Als je in elkaars hart zit verlies je elkaar ook niet uit het oog. De ultieme test dus voor échte vriendschappen is het leven over de grens.

Dit artikel is ook gepubliceerd op de site van  De Wereldwijven.

Leave a Comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

    Spring naar toolbar