Griekse zwerfkatten- en honden: mee naar Nederland?

  • Griekse zwerfkatten- en honden: mee naar Nederland?
  • Griekse zwerfkatten- en honden: mee naar Nederland?
  • Griekse zwerfkatten- en honden: mee naar Nederland?
  • Griekse zwerfkatten- en honden: mee naar Nederland?
  • Griekse zwerfkatten- en honden: mee naar Nederland?
  • Griekse zwerfkatten- en honden: mee naar Nederland?
  • Griekse zwerfkatten- en honden: mee naar Nederland?
  • Griekse zwerfkatten- en honden: mee naar Nederland?

Naast versgeperste olijfolie en een leuke Tindermatch zijn er ook minder gladde souvenirs uit Griekenland mee terug te nemen. Een straatkat- of hond die geadopteerd wil worden bijvoorbeeld. Doen of niet?

Ga naar Lesbos
Ga niét naar Griekenland, in dit geval Lesbos. Ik garandeer ellende om elke hoek van de straat. Relaties kunnen kapot! Eén keer oogcontact met een harige straatschooier en het is met je gedaan. Dan heb ik het niet over een harige man, want daar word ik alles behalve warm van. Nee, het zijn de beestjes waar je hier op slag verliefd op word. Geen oog die je nog voor je vent zal hebben, die ongelukkig op een hoekje zal wachten tot je weer tot bezinning bent gekomen. Gelukkig ben ik single (dat verklaart) dus niks kan kapot. Mijn moeder en ik genieten van een weekje vakantie op dit prachtige eiland. Eigenlijk zien we niet veel meer dan het Noorden. We hebben er immers alles wat we nodig hebben. Prachtige natuur, een heerlijk zonnetje, overal vriendelijke mensen en authentieke Griekse straatjes. Die straatjes zouden niet echt Grieks zijn zonder de aanwezigheid van honden en katten. Het type ‘Griekse kalender’ katten.

Manke Nelis
Hoe noem je ze daar, Lesbosche katten? Aan de populatie te zien zijn de meeste poezen hier niet lesbisch. Dat had in dit geval wel wat drama kunnen voorkomen. De drama van de overbevolking aan katten maar ook honden die op straat leven en hard hulp nodig hebben. Ik kan ze niet voorbij lopen zonder met ze te kroelen, ze zielig te vinden of er een lokale organisatie over te mailen. Dit begint al op het moment dat ik mijn eerste diner wil opeten in ons hotelletje in Eftalou. Het is niet de eerste keer dat zielige katten mij weten te vinden, mijn leven lang word ik er letterlijk door achtervolgd. Nu staat er een gehavend, type ‘melaatse’ kat naast me op de grond. Kennelijk weet hij dat hij op dit terrein niet mag bedelen want hij houdt het personeel scherp in de gaten. Hij kwijlt pus uit zijn bekkie, huilt en heeft misvormde pootjes. Het type kat dat niet in aanmerking komt voor de kalender, maar wel voor een onderbreking tijdens het eten om een dierenorganisatie te contacten. Zijn gesteldheid is om een traan van te laten. In Nederland zou ik de dierenambulance gebeld hebben. De lelijkste kat die ik ooit gezien heb, heeft hard hulp nodig. Als hij ontdekt wordt door personeel, rent Manke Nelis snel weg.

Griekse liefde
Terwijl ik om 5.30 uur langs de zee loop, geniet ik van de golven die tegen de rotsen aanslaan en het alleen zijn; stilte en natuur. Alles slaapt terwijl de zon zich op zijn mooist aan mij laat zien als enige getuige. Tenminste, dat denk ik totdat ik een heuvel overloop en de Bende van Ellende naar me toe rent: een viertal honden. Ze springen vrolijk tegen me aan waardoor ik het eerste kwartier geen stap kan zetten. Hierna vervolg ik mijn lange wandeling, met hen kwispelend aan mijn zijde. Geen moment laten ze me alleen. Probleempje is alleen dat ik ze niet meer afgeschud krijg als ik weer terug ben op de plek waar ik ze ontmoette. Ik kan ze onmogelijk meenemen naar het hotel. Het kost wat moeite en veelvuldig “kssst” roepen om ze op hun territorium te laten blijven. Ik denk namelijk dat ze bij iemand horen. “Sorry schatjes”. De dagen die volgen lopen niet veel anders. Zonsondergang met de één, ontbijt met de ander. Zo gaat dat in het leven van een single.

Lokale hulp
Inmiddels ben ik erachter dat de stoere, grote hotelmanager een klein hartje heeft: we zien drie keer per dag Manke Nelis en de ander katten achter hem aan lopen om eten van hem te krijgen. Een vertederend schouwspel. “Het beste eten wat er is en met verschillende smaken voor de afwisseling”. Hij wilt niet dat de katten eten bietsen bij hotelgasten wat ook nog eens slecht is voor hun gezondheid. Ook vertelt hij dat hij jaarlijks met Manke Nelis naar de dierenarts gaat. Hij schijnt een aangeboren afwijking te hebben en na een ‘jaarlijkse schoonmaakbeurt’ weer flink opgeknapt te worden.

Er zijn meer mensen die zich inzetten voor de hulpbehoevende dieren op dit eiland. Van Nederlandse vrouwen die in Lesbos wonen om ze te helpen tot aan een lokale winkelier die dieren helpt en geld voor ze inzamelt. Momenteel zijn ze gezamenlijk bezig met een project om alle zwerfkatten te steriliseren en castreren. Beter voorkomen dan genezen natuurlijk!
Gelukkig is er meer oog voor de dieren in nood dan ik dacht en dat blijkt hard nodig. Regelmatig worden ze vergiftigd en sterven ze een afschuwelijke dood als ze niet op tijd gevonden en behandeld worden. Daarnaast zijn de straatdieren in Lesbos meestal in veel slechtere staat dan in Nederland.

“Maar Nederland zit zelf al vol met asieldieren”
Iedereen kan wat doen voor de straatdiertjes in het buitenland. Zo kan een vakantieganger zich opgeven als vluchtbegeleider voor een dier die ter adoptie naar Nederland gaat. Een kwestie van google-en naar een dierenorganisatie op je vakantiebestemming, contact met hen leggen en zij kijken of er nog plek in het vliegtuig is. Zelf hoef je weinig te doen. Bij het inchecken staat de organisatie je op te wachten met het dier en de benodigde papieren en zorgen dat het dier in de vrachtruimte komt, tenzij het klein genoeg is voor op je schoot (het is eens wat anders dan een gillend kind). Bij aankomst neem je het dier mee, dat opgewacht wordt door de eigenaar die het dier een liefdevol nieuw leven zal geven. Een kleine moeite, een groot gebaar dus om hieraan mee te helpen. Balen dus dat onze terugvlucht al vol blijkt en wij geen honden mee kunnen nemen naar Amsterdam. Toch snap ik de afkeurende reactie van mensen hierover ook: “De Nederlandse asiels zitten vol, laten we die eerst helpen”. Dat is een feit die ik beaam als vrijwilliger bij een dierenopvang. Het moet daarnaast wel écht helpend zijn als je een dier besluit te adopteren uit het buitenland en mag niet ten koste gaan van een ander dier.

Help in het belang van het dier
Waar doe je goed aan? Je hart volgen lijkt mij zo slecht niet denk ik, zolang je je verstand niet in de steek laat. En een dier in nood wil je ook niet in de steek laten! Lesbos, Nederland, Spanje, I don’t care… help ieder dier waar je kan en ieder op zijn manier. Gebruik ook je gezonde verstand als je een dier uit het buitenland haalt. Als ze jarenlang half wild buiten leven, kunnen ze misschien nooit meer aan een leven binnenshuis wennen. Je moet niet willen dat zo’n verwilderd dier vervolgens alsnog in een Nederlands asiel terecht komt en niet te plaatsen is door zijn gedrag. Zo komen de asiels nóg voller. Als je de website leest van GaGa Animal Care, een organisatie in Lesbos, lijken zij hier goed rekening mee te houden.

Neem je een dier in huis (of twee, drie…) doe dat dan voor onbepaalde tijd en met onvoorwaardelijke liefde. Zoek je een harig maatje, trouw, lief (een dier dus ), kijk in het asiel of kom ze tegen op je weg. Maar stop met fokken! Waarom dieren fokken terwijl er zoveel op een baasje wachten achter de tralies? Tegenwoordig weten we dat naast betrouwbare fokkers er ook heel veel broodfokkers actief zijn: geld voor alles. Ook dat heeft consequenties. Houd je als fokker echt van dieren? Geef je op als pleeggezin voor asieldieren tot zij een nieuwe eigenaar hebben. Of ga naar het prachtige Lesbos om dieren in nood te helpen.

Ik ben erg benieuwd naar ervaringen van diegenen die een dier uit het buitenland geadopteerd hebben. Wat vind jij? Laat het in een reactie weten!

Leave a Comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

  • elly bos
    26 oktober 2018

    Wat een mooi verhaal en zo herkenbaar. Sinds een paar jaar verknocht aan Griekenland maar oh wat zie je toch een zwervertjes rondlopen, op dit deel van Rhodos meer katten dan honden lijkt wel. Maar zou er iedere vakantie wel 1 mee willen nemen, heb (nog) geen ervaring maar was aan het zoeken naar de mogelijkheden er 1 mee te kunnen nemen en zag dit.
    Zit nu in een hotel in Faliraki en ze mogen hier veel hoor, ze leven hier bijna als God in Frankrijk. Zie r 4 regelmatig ook binnen in het hotel liggen op stoelen en krijgen ook van personeel wat toegestopt, zojuist nog kroop er 1 bij me op schoot en heeft een half uur liggen knorren, (dan smelt ik) mijn verstand zegt nee want heb al 4 katten en 2 honden maar heb zo met ze te doen. Wat gebeurt er straks wanneer over een week het hotel dicht gaat dan met deze poesjes wie zorgt er dan nog voor ze….

    Reply
    • Mirjam
      5 mei 2019 elly bos

      Hi Elly! Enorm sorry voor mijn late reactie, op de 1 of andere manier kreeg ik de melding niet. Leuk om te lezen dat er zoveel mensen begaan zijn bij de zwerfdieren. Zo verleidelijk he om er daarom meer in huis te nemen dan misschien goed voor je is :). Maar je 4 katten en 2 honden hebben vast een koninklijk leven. We kunnen helaas niet de hele wereld redden maar wel binnen onze mogelijkheden en soms via kleine dingen. Nog een hele fijne zondag!

      Reply
  • Evelien
    4 februari 2018

    Hallo
    Ik kwam deze site tegen na iets anders te willen op zoeken.
    Ik heb ook 1 hondje nu 7 maanden in huis en ja hij komt bij gaga vandaan.
    Ik heb niet bewust voor een hond uit het buitenland gekozen maar omdat we op zoek waren naar ee nieuw maatje na dat onze trouwe viervoeter van bijna 13 jaar hebben moeten laten inslapen.
    Wij wilde een klein hondje die bij kinderen moest kunnen en paar uurtjes alleen moest kunnen zijn.
    Eerst diverse asiels af gelopen maar daar zat niks wat aan onze wensen kon voeldoen. Toen op mp gaan zoeken en ja daar zagen we er 1 een pup van 3 maanden kon bij kinderen was klein van vormaat en kon paar uurtjes alleen zijn.
    Toen we verder gingen kijken zagen we dat hij uit griekenland kwam. Dat moeat dan maar puur omdat het asiel niks voor ons had.
    Na een week was hij bij ons in huis omdat hij al in nl zat. Nu 8 maanden verder zouden we hem niet meer willen missen. Zo lief. Het lijkt wel alsof de hondjea het aan voelen dat ze nu een beter huis hebben dan wat ze hadden.
    Van de stichting had ik nog nooit van gehoord en daarom ook niet op zoek gegaan naar een hondje uit het buitenland. Maar dit kwam gewoon op ons pad. Zo zie je maar weer het kan ook anders gaan dan dat je bewust voor een buitenlands hondje kiest.

    Reply
    • Mirjam
      1 september 2018 Evelien

      Hi Evelien! Heel erg sorry dat ik nu pas reageer, ik heb totaal je reactie niet gezien en stuitte er nu op. Wat fijn dat jullie een hondje een fijn thuis hebben kunnen geven! Wat dat betreft is het denk ik -wat iemand ook kiest, asiel of vanuit het buitenland- een mooi iets en er worden echt dieren mee gered. Inmiddels ben ik verhuisd van Nederland naar Portugal en zie ik ook hier droevige omstandigheden van de dieren (junkies op straat die een krat vol met pasgeboren puppies proberen te verkopen, moederhond kon niet bij haar kindjes komen, politie erop geattendeerd die de mannen heeft weggestuurd uit de straat maar wel mét de pupies :(). Gelukkig komt hier nu een wetgeving dat euthanasie verboden wordt en is er ook een Partijd voor de Dieren van de grond gekomen. Dierenambulance is hier niet vanzelfsprekend en dierenpolitie kennen ze hier niet. De stichtingen en de mensen die ze in huis nemen zijn dus echt een laatste redmiddel voor een goed leven. Fijn weekend!

      Reply
  • t. van winsen
    8 december 2017

    Het is helemaal goed gekomen met één van deze hondjes. Ze is super gelukkig en wij ook. Zie de mail die ik u gestuurd heb.

    groet

    Ton

    Reply
    • Mirjam
      8 december 2017 t. van winsen

      Hallo Ton! Wat vind ik het echt super bijzonder dat één van die hondjes nu jullie hondje is! Wat een toevalligheid! En ik weet dat het echt een lieverdje was (dat zijn ze allemaal haha), maar erg aanhankelijk (en schichtig maar dat komt vast door de ervaringen die het beestje heeft). Mooi om te lezen dat het goed gaat!!

      Reply
  • Annemieke
    10 november 2017

    De laatste keer dat ik op Lesbos was, was in 2012. De staat van de katten en honden die ik daar tegenkwam, was de reden dat ik sindsdien niet meer ben gegaan. In 2006 waren de katten en honden er veel beter aan toe. In 2012 had elke kat niesziekte en elke hond schurft. Het drong diep door dat de Grieken, maar daardoor ook de dieren ernstig waren getroffen door de crisis. Voorheen waren er veel, vooral Britse organisaties die katten en honden hielpen en opvingen en volgens het zgn neuter, trap, release-programma werkten. Maar die waren verdwenen (waren vaak expats in pensioengerechtigde leeftijd en tja..) Dus deed ik wat ik kon, maar ik wilde niet meer terug naar Lesbos. Als er al zo lang gewerkt is met zulke programma’s en het stort zo in, wat kan je dan doen. Ik vind het fijn te lezen dat de algemene attitude toch wel veranderd is door de jaren heen en dat er dus iets is blijven hangen w.b. zorg en de plicht om te zorgen voor dieren. Toch, het aantal schurftige ‘barrel dogs’ en dood langs de kant van de weg liggende honden en katten, maakten me letterlijk ziek. Dus het enige wat je kan doen is doen wat je kan: helpen en donerenaan de organisaties die er inmiddels wel weer zijn, maar Lesbos als vakantie bestemming, daar ben ik even klaar mee.

    Reply
    • Mirjam
      8 december 2017 Annemieke

      Sorry voor mijn late reactie: ik begrijp je gevoel. Ik heb die ervaring in best veel landen, je ontkomt er bijna niet aan. Gelukkig zie ik dat veel organisaties zich ontfermen over de dieren in Lesbos en er dus een programma gaande is om te castreren/steriliseren. Kleine stapjes maar ze zijn er! 🙂

      Reply
  • Jenny - ikreis
    1 oktober 2017

    Goed dat je dit probleem aankaart! Ik heb zelf geen hond of kat (ik ben te weinig thuis), maar ik vind het schrijnend hoeveel mensen perse een jong beetje willen en oudere dieren in het asiel laten.

    Mijn schoonzusje heeft twee bejaarde katten uit het asiel gehaald. Zo fijn voor ze.

    Reply
    • Mirjam
      1 oktober 2017 Jenny – ikreis

      Bedankt voor je reactie. Lief van je schoonzusje, elk dier heeft inderdaad behoefte en recht op liefde 🙂

      Reply
Spring naar toolbar